Met de camera door De Groote Peel
Door de ogen van Marianne
Stilte. Alleen het zachte kraken van takken onder haar voeten. Marianne van Deursen loopt door De Groote Peel als de ochtend nog nauwelijks begonnen is.
Geen plan, geen route. Alleen haar camera en de nevel die laag over het water hangt. ‘Ik hoef niet te weten waar ik naartoe ga,’ zegt ze. ‘Ik stap naar buiten en kijk wat het wordt.’
Altijd buiten
Die liefde voor buiten zijn begon vroeg. Als kind groeide Marianne op in Ospel, waar haar vader haar meenam de Peel in. Struinen over heidepaden, spelen bij het water, het was een vanzelfsprekendheid.
‘We waren gewoon altijd buiten.’ Later kwamen de honden. Eerst Boeka, een vizsla. Daarna Maro, een ridgeback. Met hen ging ze de omgeving rondom Weert pas echt verkennen. En ergens onderweg pakte ze haar camera erbij.
Anders leren kijken
Inmiddels wandelt Marianne zonder hond naast zich. De paden zijn korter geworden, de blik is scherper. Want dat is wat fotograferen doet, vertelt ze: ‘het leert je anders kijken.’ ‘Je ziet zoveel meer.’ ‘Een waterdruppel op 'n spinnenweb. Het licht dat door de bomen valt. En als je later je foto's terugkijkt, beleef je het nog een keer.’
Haar favoriete plekken? KempenBroek, de Laurabossen en, altijd weer, De Groote Peel. Gebieden waar heide, bos en water elkaar afwisselen. Ruig en ongerept, precies zoals Marianne het graag heeft. Soms loopt ze er alleen. Soms met haar man Ronald. Af en toe sluit ze aan bij een klein groepje vrienden die dezelfde passie delen.
Oog-in-oog met een vos
En dan zijn er die momenten die je niet kunt plannen. Op de Loozerheide stond ze oog in oog met Tauruskoeien in de mist, grote, stoere silhouetten in het grijs. Bij KempenBroek zag ze reeën de heide oversteken, Exmoorpony's die rustig graasden. Maar het moment dat haar het meest is bijgebleven? Een vos. Recht voor haar lens. Even stonden ze allebei stil. Toen was-ie weg.
En dan was er die ochtend in De Groote Peel. Vroeg, nevelig, stil. In de verte verscheen een schaapsherder met z'n kudde. ‘Dat beeld vergeet je niet,’ zegt Marianne. ‘Zoiets kun je niet bedenken.’
Even nagenieten
Na zo'n wandeling fietst ze soms even door naar Buitencentrum De Pelen. Koude handen om een warme kop koffie. Misschien een punt vlaai van de lokale bakker. Even zitten, even nagenieten.
En dan? Dan deelt ze haar foto's op Instagram. Zodat jij kunt meekijken. Door de ogen van iemand die dit landschap kent als haar broekzak, en er toch elke keer weer iets nieuws in ontdekt.
